Bravico: ik lag wakker en deed iets

Als iets mij niet zint, lig ik er wakker van. Ik draai en woel, zit rechtop, ga naar de wc en probeer het nog eens. Zaken die niet kloppen moeten in mijn hoofd direct worden opgelost. Of in ieder geval verklaard. Zo ook die ene nacht in april 2017. Ik had overdag een artikel over eenzaamheid gelezen en kreeg plots dé ingeving: een on- en offline platform, inclusief social app. Maar dan wel voor millennials. En zo ontstond Bravico

Iets met moed en schoenen

Er volgden lastige maanden. Ik was overdag namelijk ‘gewoon’ een boventallig verklaarde teamleider uit de ggz die actief aan het solliciteren en freelancen was. Dat laatste is overigens mijn fulltime werk geworden. Maar het idee zat in mijn kop en was nog lang niet af. Er ontbraken handen en voeten. In mijn vrije uurtjes bleef ik schaven en schrijven. En twijfelen en denken. In mijn hoofd klopte het, maar ik kreeg het nog niet uitgelegd. Ik was altijd al meer van de inhoud en analyse. Mijn praktische vermogens bleken eens te meer van beperkte grootte. Hoe moest ik hier nou verder mee?

Een dagje Eindhoven

Na een paar weken stuurde ik het idee in – impulsief voor mijn doen – voor de Dutch Design Week. Het idee werd uit honderden inzendingen geselecteerd als ‘kansrijk’ en in mei mocht ik erover vertellen aan het InnovatieKabinet in Eindhoven. Daar stond ik tegenover wethouders, directeuren sociaal domein, wetenschappers en ondernemers. Waar was ik aan begonnen? Er kwamen zoveel prachtige ideeën voorbij: een app waarmee jongeren konden budgetteren, een collectieve vervoersdienst voor ouderen, een platform voor ouders met opvoedingsvragen. Mijn idee belandde niet in de top-3 van verder uit te werken ideeën. Behoorlijk teleurgesteld vertrok ik huiswaarts. Toch bleef ik erin geloven.

Dream on

Het moest een beetje anders. Ik veranderde het een en ander. Voor ik het wist was dit heel veel. Ik wilde niet ‘zomaar’ een app, ik wilde een app voor en door millennials. Want precies dáár zat de preventie. Bij de jonge generatie konden langdurige eenzaamheid en ernstige effecten voorkomen worden. Ik bleef dromen van praten over eenzaamheid zonder schaamte en taboe. Van millennials die zelf bepalen waar en met wie ze bevriend raken. Van toffe vriendschappen en kleine gebaren met een groots effect. Van ertoe doen, erbij horen, contact hebben in eigen stad of wijk. De missie was wel helder, nu de uitvoering nog.

Uhm, even denken hoor…

Ik zocht hulp bij een IT adviesbureau, want: hoe laat je nou zo’n app bouwen? En wat kost dat? Met klotsende oksels skypete ik met ‘softwaremensen’. Hakkelend en schrijvend. Mijn notitieboekje stond al snel vol met aantekeningen, of beter gezegd: pijlen, strepen en krabbels. Mijn hoofd stroomde over van vragen en onzekerheden. Maar voorzichtig – heel voorzichtig, mijn technische skills zijn beperkt – kreeg ik meer zicht op de mogelijkheden en kosten van een project als dit. Het adviestraject gaf mij nieuwe zin. Ik kreeg bevestiging van mijn gevoel met iets goeds bezig te zijn.

Helden gezocht

En nu ligt er dus een idee dat erom schreeuwt uitgevoerd te worden. Lig ik dáár weer wakker van. Lekker ingewikkeld mens ben ik toch. Wat kan ik doen? Moet ik hier wel verder mee? Ja, ik zet door. Pushen die handel! Er zal een organisatie bestaan die mijn idee adopteert. Een partij die gelooft in vernieuwende oplossingen. Iemand die gelooft dat millennials prima in staat zijn om een groot probleem zelf en met elkaar aan te pakken. Dit kunnen ze prima zonder betutteling of bemoeienis. Er is slechts een ludiek hulpmiddel nodig: een social app. En een beetje geld. Ook zo betrokken? Doneer of deel mijn idee.

Line De Vos